Copacabana

Maandag 15 januari 2007 - Naar Copacabana

 

´...Her name was Lola, she was a showgirl....Lalalalalalalalalalalalaalaaaaaa....Copa, Copacabaaaaanaaaaaa....´

Vandaag hebben we weer even een ochtend ´vrij´. We kopen in onze vrije tijd een busticket naar Copacabana wat net over de grens in Bolivia ligt. Het is natuurlijk niet de stad waar het liedje over gaat, want dat ligt in Brazilië, als ik me niet vergis tenminste, maar we zingen het al dagen. Althans, Martin zingt ´Cobabanaa´ en ik zing ´Cocacabana´.

Als ik even op het internet mijn verhaaltje doe en mijn foto´s upload hoor ik van Maaike dat Judith is overleden. Alhoewel het geen schok is en ik blij ben voor haar, vind ik het toch (weer) raar dat ik zo ver weg ben. In Autralië ging er ook al iemand dood terwijl ik er niet was. Nou ja, Judith rust in vrede. Meer kan ik vanaf hier even niet doen geloof ik. Verder was het heerlijk om even met Mikkie te kletsen. Mis je hier hoor!! ;-)

´S middags nemen we de dus de bus naar Copacabana en die rit verloopt prima. Bij de grens met Bolivia moet ik toch even slikken. Ik ben namelijk een beetje dom geweest en heb mijn vaccinatieboekje niet bij me. In de Lonely Planet, onze reisbijbel, staat dat je die moet laten zien. Ik heb geprobeerd een kopie te krijgen via Wouter, die overigens ook zo lief is om op mijn katten te passen, maar helaas was er te weinig tijd. Toch bedankt voor de kopieën guys! En wie weet, heb ik ze wel nodig bij de grensovergang naar Chili. Anyway, ik ging als eerste de bus uit omdat ik vooraan zat en stond dus ook als eerste bij de douane beamte. De grensovergang is overigens niet meer dan een ketting over de weg. De man vraagt mijn paspoort en kijkt me diep in de ogen. Ik doe dat maar terug en ik kan gaan. Geen extra kosten zoals anderen dat wel hadden. Pfieuw!

Dinsdag 16 januari 02.30 - Onrustige nacht

Om 22.00 uur gaan we al naar bed, we zijn weer ´s uitgeput. Stelletje watjes! Het hostel waar we in Copacabana slapen is niet zo best. Helaas ben ik de aanbevelingen van Godfried vergeten dus dan laat je je weer verleiden door iemand die zegt dat hij wel een goed hostel weet. Niet dus. Nou ja, komen we ook wel weer overheen. Geen lakens, geen warm water, vreselijk hoge kussens en vlakbij alle herrie in het dorp. Nu heb ik gelukkig goed nagedacht toen ik van huis wegging. Ik heb een lakenzak, een eigen kussen en....jawel, oordopjes! Het ontbrekende warme water is ook voor mij een minpuntje maar geloof het of niet, Martin scheldt harder ´s morgens bij het tandenpoetsen en wassen dan ik. GI A3.....

Martin heeft als laken een tafellaken meegenomen. Een rond tafellaken. Kun je het nog volgen? Een tafellaken. Zo´n laken waar je aan eet als je gasten hebt. Met bloemetjes erop en een roesje langs de onderkant. Als hij ´s avonds zijn tafellaken uitpakt en over zijn bed legt hou ik het niet meer van het lachen. En het mooiste is dat het tafellaken maar voor 1 kant werkt. Of je ligt erop, of je ligt eronder. Hij koos er dus voor om erop te liggen waardoor de wollen dekens (kriebeldekriebel) tegen zijn lijf liggen.

Om 02.30 uur hoor ik gesputter en gekreun. Hij is niet blij. Ik doe mijn best om niet te gaan lachen. Helaas, ik hou het niet lang. Hij doet het licht aan en kijkt me aan met een rood en geïrriteerd gezicht. Gelukkig barst hij vervolgens ook in lachen uit en we komen samen een half uur niet meer bij van de situatie. Hij ook met z´n tafellaken!

Dinsdag 16 januari 2007 - Isla del Sol

Copacabana is de stad van waaruit je het beste Isla del Sol kunt bereiken. Dit is het eiland waar ooit de eerste Inca zo uit de zon zou zijn gelopen. Het zou er mooi moeten zijn, dus we lopen om 07.15 uur naar de haven en kopen een ticket voor de toeristenboot. Het regent en de boot is overladen met vakantiegangers uit Argentinië. Na twee uur op de boot (en het leek zo dichtbij) komen we aan op Isla del Sol. We gaan een wandeling maken van 3,5 uur van het noorden naar het midden van het eiland. De regen is gestopt en de lucht wordt zowaar blauw. De wandeling is fantastisch. Klimmen, dalen, klimmen en weer dalen. Zwaar voor de kuiten wederom, die nog steeds niet helemaal hersteld waren van die treden bij Taquile. Wat we tijdens de wandeling aan uitzicht hebben is met geen pen of toetsenbord te beschrijven. Alleen diegenen die er geweest zijn, zullen dit herkennen. Het is zo ongelooflijk mooi en zo puur. Dit is wederom waarom ik hier ben. Lopend op een eiland, met om het eiland water zo helder als glas en daarachter dan weer bergen. Eerlijk is eerlijk, met de zon is alles mooier, dus we hebben superveel geluk vandaag met dit weer. De foto´s volgen, maar ik vind dat ook die niet laten zien hoe mooi het hier is.

Verder zien we natuurlijk de Bolivianen die hier wonen en werken, ezeltjes, varkentjes, etc, maar het uitzicht....ik kan niet stoppen ernaar te kijken. Natuurlijk kost me dat de boot terug die om 15.30 uur zou vertrekken want ik ben weer ´s laatste op het pad. Gelukkig gaat er nog een bootje terug om 17.00. Het is even wachten, maar ik heb er geen spijt van. Wow......

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer