3-daagse tour Zuid West Bolivia

Dinsdag 23-01-07 3 dagen ´Prachtig Bolivia dag 1´

Vandaag vertrekken we voor 3 dagen met een 4wd jeep door het zuidwesten van Bolivia. Ik maak me zorgen over over de kwaliteit van de touroperator. Er wordt veel over gezegd in de Lonely Planet en 80% schijnt slecht te zijn. Nou, we zullen zien.

Om 11.00 vertrekken we eindelijk. Met een ander bedrijf dan we hadden geboekt want twee van onse medeboekers (Dutchies) zijn (hoogte-)ziek geworden. Losers.... ;-)

We weten nu dus helemaal niet meer wat we kunnen verwachten. We doen het er maar mee, want we kunnen niet wachten. Het is haasten in de laatste 1,5 week. Ik wil nog zoveel zien en doen. Onze gids heet Juan en voor we echt kunnen vertrekken rijden we nog even langs de markt voor een zakje.....tuurlijk, coca!

Uyuni doet me erg veel denken aan Alicae Springs in Australie. Een dorp in het totale niets. Je rijdt het dorp uit en er is....niets! Na nog geen half uurtje rijden door dit niets wordt het ineens erg wit. De Salar! Het grootste zoutmeer ter wereld doemt op en het is niet voor te stellen hoe dit eruit ziet. Ik zou zeggen, zie google earth, zie de foto´s en kom hier zelf naartoe. Het is ongelooflijk mooi. Bergen op de achtergrond en verder....wit, wit, wit en nog eens wit. De Salar staat op dit moment onder water i.v.m. het regenseizoen. En dan is apart want door de reflectie van de wolken op het water lijkt het net alsof je door de wolken vliegt. Ik was ooit al op een droog zoutmeer geweest (Lake Eyre) en nu dus met water. Bijzondere ervaring. Nogal surrealistisch ook.

Dan weer een paar uur rijden en Juan heeft wat muziek aangezet. En dan moet je niet denken aan een cd. Nee, een casettebandje. Voor wie niet (meer) weet wat dat is.....het klinkt voor geen meter! Goed, een casettebandje met wat folkloristische Boliviaanse muziek erop. Ach het heeft ook wel wat. En het is wederom prachtig mooi weer dus ik ben totaal in de stemming. We komen aan in een dorpje waar we de nacht zullen doorbrengen. Ja en dan kom je dus in die accomodaties waarover je in de Lonely Planet al had gelezen. Basic, geen wasbak, een pot als wc waarbij je met een zelfgehaalde emmer water moet doorspoelen etc, etc. Het plaatje is compleet lijkt me.

Het avondeten was aardig maar weinig. Als roofvogels stort de groep zich op de pannen. Die groep bestaat overigens uit Martin, een Oostenrijker Christoph en een zeer verliefd stel uit Hongarije (die niet kunnen stoppen met praten). Na het eten is er niet veel anders te doen dan maar te gaan slapen. Dus dat doen we dan maar. De bak met water waarmee je de wc moet ´doorspoelen´ is ook de bak met water waar je je tanden mee moet poetsen. Dat gaat me een brug te ver en dus poets ik mijn tanden buiten bij een kraantje. Martin vind het maar stom en zegt dat ie z´n tanden maar een keer niet poetst. Sja, moet hij weten, maar 3 dagen geen tandenpoetsen? IEGH.... Na een kwartiertje staat iedereen daar buiten z´n tanden te poetsen en Martin volgt het goede voorbeeld dan toch maar. ´S nachts bewijst Martin weer eens hoe onvoorbereid hij hier gekomen is. Hij moet naar het toilet, maar de lichten werken ´s nachts niet. Dat gaat hier met een generator en die wordt om 22.00 uur uitgezet. Best lastig zonder enige vorm van licht. Het is werkelijk pikkedonker... Bij het verlaten van de kamer en het binnenkomen licht ik hem wat bij met m´n hoofdlampje maar eigenlijk denk ik:¨sukkel...¨.

Dag 2

Na redelijk geslapen te hebben gaan we ontbijten. Het is niet veel en de broodjes zijn net als de bedden spijkerhard. Maarrrrr, het weer is wederom supermooi. Een blauwe lucht met hier en daar een wolkje boven de bergen. Juan zet de muziek aan......neeeeee, niet weer datzelfde bandje. Ik kan het nu zo´n beetje meezingen. We rijden al hobbelend door dit magnifieke landschap. Ik kan het niet anders zeggen. Zie de foto´s en je weet wat ik bedoel. Adembenemend en als we ergens stoppen loop ik een eind van de groep weg om zo de totale stilte te kunnen ervaren. Helaas is dat vaak niet lang genoeg. Ik zou hier een dag kunnen zitten en alleen maar kijken en tegen mezelf zeggen:¨Ik ben hier echt....¨ We zien vandaag veel Lago´s (meren) met de meest prachtige kleuren en geuren. In Nieuw Zeeland heb ik dit al eerder gezien, maar daar ligt dat allemaal in één park en hier moet je uren rijden voor het volgende meer. ;-)

´S middags komen we aan bij het Lago Colorado, een prachtig rood gekleurd meer met flamengo´s die daar op een zeer speciale manier hun voedsel uit het meer halen. We maken een wandeling langs het meer en ja wat kan ik meer zeggen dan ´prachtig´? Het waait ongelooflijk hard. Overgewaaid vanuit Europa?

We slapen vandaag in een nog kariger verblijf. Kan dat? Ja echt, waar halen ze ´t vandaan! Het is een kamer met een raam en 8 bedden erin. Bedden die overigens voor de meeste Europeanen veel te kort zijn. En nee, voor mij niet. Dat zou wat zijn he! :S De wc is wederom een pot die vreselijk stinkt, een deur die niet dichtkan, een open emmer voor het gebruikte wc-papier en de bak met water om te spoelen. De vloer is te ranzig voor woorden dus daar vertel ik maar niets over.

Na het avondeten, wat natuurlijk super was (ik heb ´t recept: pasta, een tomaat en kaas...) doe ik nog een kaartspelletje met een paar meiden uit een andere groep. Aangezien het erg koud is gaan we vroeg naar bed. We moeten er om 04.00 uur weer uit om naar de gijsers te gaan en richting grens met Chili te rijden. Daar worden Martin en ik afgezet.

Ook hier gaat de generator om 22.00 uur uit en het is weer pikkedonker. De wind is nog steeds erg hard en het is koud. Uit een andere kamer pak ik een extra deken en in m´n lakenzak lig ik als een mummie warm te worden. Slapen lukt vannacht niet. Het bed is nog harder dan de vorige nacht en de anderen maken om beurten geluid. De Hongaren babbelen nog erg land door en hebben ´knisperende´ slaapzakken. Elke keer als ze zich omdraaien is iedereen wakker. Martin hoest en Christoph snurkt. Leuk he? :-)

Om een uur of 02.30 moet Martin naar het toilet. Dit keer zoekt hij het maar uit zonder licht. Had hij maar slimmer moeten zijn. Ik heb ´t idee dat er iets aan de hand is want hij schuivelt maar heen en weer en het duurt een tijdje voor hij eindelijk richting toilet vertrekt. Hij heeft geluk dat het halve maan is en helder, dan heeft hij nog iets van licht. Zodra hij bij het toilet is horen we een knal. Iedereen is stil en wacht af....

Om 04.00 worden we door Juan gewekt en moeten we de auto in. Kleren aan en gaan, geen ontbijt, geen tandenpoetsen. Het is ongeveer -5 C. en ik sterf ´t af van de kou in de auto. Verwarming? Welnee, die doet het al jaren niet meer natuurlijk. Ik klop en ik sla op mijn lijf om warm te worden, maar tevergeefs, ik zal moeten wachten tot de zon opkomt. Tijdens de rit naar de ´hot springs´ vertelt Martin dat hij naar het toilet was gegaan op z´n sokken. Hij kon z´n schoenen niet vinden in het donker en bedacht dat hij dan maar op z´n sokken moest gaan. ´En toen gleed ik uit en moest me aan het toilet vastpakken en mijn sokken waren helemaal nat´....... IEUW, IEUW, IEUWERDE IEUW!!!

Het warm worden lukt pas als de zon zich laat zien en we hebben ontbeten. Hmmmmm, een gebakken eitje op brood! (dit keer meen ik het) Dan rijden we naar de grens door een landschap wat Salvador Dali heeft geïnspireerd tot het schilderen van surrealistische schilderijen. En ik snap waarom. Het is zo mooi, dat het bijna onecht is. Onvoorstelbaar mooi....

Bij de grens worden we leuk als domme toeristen behandeld. Bij het binnenkomen van Bolivia hadden we een stempel moeten krijgen of moeten halen. Dat is ons niet helemaal duidelijk. Die stempel hadden we niet en dus moeten we 20$ boete betalen. De Lonely Planet zegt er wel iets over maar aan Martin heb je wat dat betreft niks, die leest niks en ik heb ´t verkeerd begrepen of niet goed gelezen. Nou ja, betalen en doorgaan weer!

Dan gebeurt er iets totaal onverwachts. Nee niet schrikken, zo schokkend is het niet. We stappen in een Chileense bus, met fijne stoelen, met ruimte, met een chauffeur die uitlegt dat we naar Chili gaan en dat het nogal een gedoe wordt bij de grens i.v.m. controle van bagage op fruit e.d. Communicatie dus! En als we door dit landschap hobbelend de grens bereiken begint een weg. Een weg zeg ik, een echte geasfalteerde weg! Geen gehobbel meer, maar een goede weg! Jemig, ik vind Chili nu al leuk!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer