Een nachtmerrie

Zondag 21 januari 2007 Reis van Potosi naar.... Potosi

Na een goede nacht (voor mij althans) gaan we op weg naar het busstation. Vandaag reizen we van Potosi naar Uyuni met de bus. De rit gaat over een ´dirt-road´. Met veel kuilen en stenen zal ik maar zeggen. Aangekomen op het busstation zien we bussen staan waarvan we hopen dat dat niet onze bus is. Helaas, zo´n bus is het dus wel. Voor vertrek wordt er nog flink gesleuteld en een uur later dan gepland kunnen we eindelijk gaan. Ik heb vandaag voor het gemak 2 stoelen genomen zodat ik lekker veel ruimte heb en kan slapen onderweg. Het kost toch allemaal drie keer niks was mijn gedachte.

Het landschap waar we doorheen rijden is prachtig. Bergen in de verte, lama´s, ezels en alpaca´s in de weiden en veel gesteente. We rijden zo nu en dan wel erg dicht langs de afgrond en erg prettig voelt dat niet. Langs die afgronden staan veel kruizen en bloemen en ik vraag me af of dat voor mensen is die hier het ravijn in zijn gegaan....

Heuvel op, heuvel af, haarspeltbocht, OEI gat in de weg, remmen!! Het gaat allemaal net goed. Maar net als ik in slaap sukkel van het gehobbel, slingert de bus heftig van links naar rechts en weer terug. De wielen komen van de grond aan beiden zijden en ik zie de grond naast me dichterbij komen. Ik bedenk me heel snel dat er geen afgrond naast me is, dus als we omgaan, dan overleven we het wel. Vrouwen schreeuwen, kinderen krijsen. Na ongeveer vijf keer heen en weer geslingerd te zijn is de bus ver van de weg geraakt en staan we stil...

Paniek alom in de bus en als de deur eindelijk opengaat wil men maar één ding: eruit! Martin en ik kijken elkaar aan en ik zeg schaapachtig:¨Well...that went nearly wrong¨. We stappen uit om te kijken wat er aan de hand is. Niemand zegt iets, zoals we dat van ze gewend zijn. Het probleem schijnt zich aan de voorkant van de bus te bevinden en terwijl twee mannen de bus proberen te repareren, staat een eindje verder een vrouw vijf minuten lang over te geven.

De zon schijnt en het is bloedheet. We zien dat de mannen een lang stuk rubber knippen en dit ergens vooraan bevestigen. Distributieriem? (Vrouwen en techniek :S) Na een uur in onwetenheid gaan we weer verder. Iedereen is enorm gespannnen, ondanks de vrolijke Boliviaanse muziek die nu wordt opgezet. Mede omdat de bus heel langzaam gaat en ik niet het idee heb dat de chauffeur hem onder controle heeft, voel ik me niet veilig. Ik vraag me af wat ik in hemelsnaam nog in deze bus doe. Maar ja, wat moet je dan? Achterblijven met je rugzak in de Andeaanse woestijn en hopen dat iemand je meeneemt?

Na een half uur langzaam en gespannen rijden staan we weer stil. Dit maal in een enorme weide met alpaca´s, lama´s en ezels die staan te grazen. Weer uitstappen. Dit keer is er iets aan de hand achteraan de bus. De wielen gaan eraf en wederom wordt ons niet verteld wat er aan de hand is of hoe lang dit gaat duren. Een amerikaan die wel goed spaans spreekt doet ook niet veel moeite om ons op de hoogte te brengen van wat er aan de hand is. We slapen, we eten kaakjes, we lopen wat en verder.....ja wat moet je doen hier. Ik probeer een gekko te vangen, maar dat lukt natuurlijk niet.

Er wordt gesleuteld, gehamerd en gedaan, maar echt opschieten doet het niet. Ow, had ik al gezegd dat de bus er één is van het merk Mercedes uit het jaar 0? (schatting: 1979) Na drie uur (!!) gaan we weer rijden. ACHTERUIT wel te verstaan! Naar het dorp dat we zojuist (nou zojuist, 3 uur geleden dus) gepasseerd zijn. In dat dorpje staan weer weer stil. Inmiddels is het 17.00 uur. Wat een nachtmerrie...

We kopen wat te eten want dat was allang op. We hadden gerekend op 6 uur. Na 10 minuten gaan we toch weer rijden en ik verklaar mezelf echt voor volslagen gek dat ik hier in deze bus zit. In dit avontuur waar ik niet in wil zitten. We gaan vooruit, heeeeeeeel erg langzaaaaaaaaam. Niet naar Uyuni, maar terug richting Potosi. Na 1,5 uur stapvoets rijden stoppen we in een dorpje en daar gaat de bus niet meer verder. Er gaan sinds vanmiddag al geruchten dat er een andere bus gestuurd wordt, maar we kennen dit land inmiddels. Die bus komt natuurlijk nooit.

En daar sta je dan. In een dorpje met 10 huizen, 1 winkel, die dicht is en een bus vol mensen die geen kant opkunnen. Gevangen als ratten in de val. Er zijn twee moeders bij met babies van niet ouder dan 3 maanden. Je kunt de verslagenheid van de gezichten aflezen. Wat hoe slecht het hier ook is, dit kennen zij ook niet. Niemand heeft dit nog meegemaakt van de mensen die hier vaak met de bus gaat. Als europeaan kun je je niet voorstellen dat je wordt achtergelaten en dat niemand iets doet om het leed te verzachten.

Goed, het is nu dus zo´n 18.00 uur en het wordt al donker. Ik vind dat het tijd is voor een revolutie. Ik klim op de bus en probeer alles los te maken. De amerikaan volgt mijn initiatief en komt me halen. We halen de bagage van meerdere mensen die dat willen naar beneden. Met onze rugzakken lopen we terug naar de hoofdweg in de hoop dat iemand ons daar kan meenemen naar OF Uyuni, OF terug naar Potosi.

Het begint te onweren in de verte en het is koud. Verschillende bussen en auto´s passeren ons zonder ook maar enig teken van welwillendheid. Ik besluit om toch maar terug te gaan naar bus voordat we hier in de zeikregen staan. Dan maar een nacht in de bus overleven en dan zien we morgen wel weer. We lopen naar beneden en een auto komt omhoog. Ik ga voor de auto staan die luid toetert. Ik zeg sorry en vraag waar hij heengaat. Naar Potosi is het antwoord....en ja we mogen mee!! Liever terug naar Potosi dan hier een nacht in de bus zonder te weten of er ooit een andere bus zal komen.

Na 2,5 uur gehobbel in een auto met veel te harde banden voor dit soort wegen zijn we dan eindelijk terug in Potosi. Om 21.00 uur kloppen we aan bij het hostel waar we de afgelopen nacht hebben gelogeerd. Om het drama voor mij nog wat erger te maken zegt de vrouw dat ze nu volzit. Wat onmogelijk is want ze heeft 20 kamers waarvan er gisteren 1 verhuurd was en dat waren wij. Ze liegt dus en ik weet niet waarom. Hebben we ons bed niet netjes opgemaakt?

We vinden een ander hostel en na een vreselijk broodje kip, omdat er niets meer open is, gaan we naar bed. De nachtmerrie van de deze dag is voorbij, nu de nacht nog......

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer