Peru - Lima

7 januari 2007, 10.00 uur

Na een onrustige nacht en een ochtend misselijkheid ben ik dan eindelijk op Schiphol en kan het nieuwe avontuur beginnen. Ik geef mijn tas aan de bagage dropoff counter van de KLM en kan door naar de gate. Bij gate E4 zit het al vol. Ik zoek de rijen af naar Martin. Ineens bekruipt me een eng gevoel. Wat als ik Martin niet kan vinden? Wat als hij zijn vliegtuig gemist heeft? Dan ga ik alleen.... Ik hoefde niet lang te zoeken want Martin had mij al gevonden. Pfieuw, gelukkig!

Bij het aan boord gaan zoek ik naar mijn plaats en ik heb een goede keus gemaakt bij het online inchecken. Ik zie van een afstand dat er niemand voor me zit dus kan ik lekker languit. Als ik dichtbij mijn stoel kom, zie ik ineens.....jawel, een baby! (geluiden uit oude horrorfilms door m´n hoofd) Het zal toch niet?? 15 uur met een huilende baby naast me. Echt iets voor mij. Het geluk blijkt echter nog steeds aan mijn kant te staan want de baby, Ella van 9 maanden, is een schatje en heeft niet 1 keer gehuild tijdens de hele reis! Ik heb haar nog heel hard geknepen, maar ook dat hielp niet. ;-)

Na 9 uur vliegen landen we op Bonaire. Het is er 35 graden en ik heb mijn Icebreaker trui aan. Na een uurtje wachten kunnen we door naar Lima. Dat is nog eens 3,5 uur vliegen. Tijdens de gehele reis krijgen we twee vreselijke films te zien. Niet echte timekillers dus. (Voor de liefhebbers: Scoop van Woody Allen en P of the C II)

Lima, 22.30 lokale tijd

 

Op het vliegveld van Lima ben ik ontzettend benieuwd hoe de wereld er hier uitziet. Maar voordat je echt buiten bent moet je eerst door een touristenfuik. Het is een vangnet waarbij je als tourist naar een counter wordt geleid om je te helpen bij het boeken van een hostel of taxi. Wij zijn die domme touristen en laten ons verleiden. In het vliegtuig had ik al een hostel uitgezocht, maar die is natuurlijk niet goed volgens de senor die ons helpt. Nee want dat zou dan liggen in een gebied met veel prostitutie en gevaarlijke mensen. Sja en weet je....je weet het niet dus moet je hem maar geloven. Uiteindelijk heeft hij een hostel geboekt die mij ook vanuit de Lonely Planet wel ok lijkt. Dan nog het vervoer er naartoe. En ken je dat gevoel? Dat je weet dat je wordt afgezet maar er niets tegen kan of wilt doen omdat je gewoon zoooooo ontzettend moe bent? Nee, ken je niet? Nou ik sinds gisteren dus wel. Ik voelde dat het niet klopte, maar je kunt zo weinig. Enfin, we hebben een taxi, we hebben een prijs en off we go!

Werkelijk elke auto in Central Lima is oud en heeft deuken. En het verbaast me niets. Het is dodelijk gevaarlijk om hier te rijden of je te laten vervoeren! Ze schuiven van baan naar baan en toeteren of het een lieve lust is. In Nederland schelden de mensen achter het stuur maar zijn op zich nog redelijk normaal met rijden. Hier is het precies andersom. Ze zitten heel rustig achter hun stuur, maar rijden als beesten. Jullie weten, ik ben niet snel bang in een auto maar hier heb ik toch af en toe met m´n handen de stoel moeten vastgrijpen. Dat zegt genoeg.

Aangekomen in het hostel blijkt dat we 8 dollar teveel hebben betaald voor de taxi-rit. Lo sé is alles wat ik nog kan uitbrengen. Verder kan ik kort zijn over dit hostel. Het is oud, heeft hoge plafonds en stinkt. De kamer is een grote ruimte met twee grote bedden en een TL balk aan het plafond. Het maakt mij allemaal niets uit, zolang ik maar kan slapen. En dat lukt gelukkig tot 06.00 uur vanochtend.

Inmiddels hebben we een vlucht geboekt voor morgenochtend naar Cusco en zitten we in Miraflores, het betere stuk van Lima. Het is bewolkt en zo´n 23 graden. Ik denk dat ik maar eens naar het strand ga.....

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer