Puno

Zondag 14 januari 2007

Na een vreselijk slechte nacht (raar gedroomd, hele stukken niet geslapen), drink ik bij het ontbijt een coca-thee en als ik naar buiten ga, gaat het wel weer. Qua hoogte-ziekte blijft het hier gelukkig bij.

Om 07.15 uur gaan we naar buiten en zijn we door mijn getreuzel (alles gaat zo traaaaaaaaaaag als je je zo voelt) te laat om de boot te halen. We springen in zo´n fietstaxi en komen om 07.30 uur aan bij de haven. Bij de pier worden we meteen overvallen door mensen die ons wel willen meenemen naar één van de eilanden. Wij willen naar de ´floating islands´ maar ook naar Taquile, een eiland waar nog heel traditioneel wordt geweven. Mannen met een rood mutsje zijn getrouwd en mannen met een rood-wit mutsje zijn nog vrijgezel. We gaan met een boot mee waar alleen locals op meevaren. Veel leuker natuurlijk dan een toeristenboot. De boot is afgeladen met meel, rijst, water en weet ik wat nog meer. De eilanders gaan met hun boodschappen naar huis. Er zijn ook kinderen bij. Een klein meisje van een jaar of vier vindt mij erg interessant en zit maar naar me te lachen. Onderweg spelen we vaak ´kiekeboo´.

Op de één of andere manier had ik niet verwacht dat de bootreis zo lang zou duren (juffie ongeduld weer hoor) dus na een uur varen dacht ik, zo nu is het wel tijd. We zouden ook eerst naar de ´floating islands´ gaan en dat is minder dan een uur varen. Ondertussen moest ik ontzettend nodig plassen. Na nog een uur varen vroeg ik hoe lang het nog zou duren. Nog 1,5 uur!! Nou dat ga ik dus niet redden want ik moet heeeeeel, heeeeeeel erg nodig plassen. Zo nodig dat het pijn doet. Ken je dat? Dus ja, wat moet je dan. Ik vroeg aan iemand of er misschien een toilet aan boord was en ja dat was er. Maar je moet je voorstellen dat het een oude vissersboot is, compleet afgeladen met lokale Peruanen, die sorry dat ik het moet zeggen, erg stinken. Een beetje zoals de dode kangaroes zoals ik dat eerder in mijn reisverslag van Australië schreef. Een zoetige weeïge geur. Nou ja, laat maar zitten. Get the picture? Ik dus naar dat hokje...

Ik doe het deurtje open nadat iedereen me stomverbaasd aankijkt dat ik daar heenga. Ja hoor ´s. If you gotto go, you gotta go! Ik doe het deurtje achter me dicht en jawel.....nachtmerrie. Een houten..ja toilet kan je het niet noemen, maar een houten kist met een gat erin. De boot schommelt heen en weer. Het hokje is klein en de kist te hoog voor mij. Ik probeer er dus boven te hangen maar dat gaat niet. Ik zal moeten gaan zitten. Zoals ik al zei, ik moest echt zoooo nodig, dat ik dus maar ga zitten. En dan zit ik daar dus.....boot schommelt.....ik voel me vies.....en mijn plas komt niet!!! Tien minuten gezeten, maar niets. Wat voelde ik me rot.

Na nog een uur varen en nu echt pijn in mijn buikstreek ga ik het nog een keer proberen. Gatver, drama! Maar helaas weer geen resultaat. Wat is er toch met me aan de hand. Ik kan altijd overal....

Na 3,5 uur varen en dus ongeveer 3 uur nodig moeten komen we aan op Taquile. Daar is gelukkig meteen een wc. De opluchting was groot.

Het eiland Taquile begint met 500 treden omhoog alwaar het dorpje ligt. Martin was al vooruit gelopen omdat ik al had vermoed dat dit wel even ging duren. Het is onvoorstelbaar wat hoogte met je doet. Ik heb er drie kwartier over gedaan om boven te komen. Na 20 treden was ik compleet buiten adem. Ook het herstel gaat een stuk langzamer dus de pauzes volgden elkaar steeds sneller op. Eenmaal boven hadden we nog maar een uur de tijd om te lunchen en het eiland te bekijken. Heel grappig hier is de mannen die al hakend over het eiland lopen. De vrouwen maken draad en de mannen haken mutsjes. De kinderen spelen met oude waterflesjes of verkopen souvenirs. Ook zijn ze goed getraind om zielig te kijken. Als puppies. Het werkt...soms.

Om een lang verhaal kort te maken: we doen de trapjes weer naar beneden en gaan weer op de boot. Ik zorg ervoor dat ik naar het toilet ben geweest. ;-)

Op de boot die naar de ´floating islands´ zal gaan zie we het coca-ritueel vaak. De mannen met de mutsjes hebben in het uiteinde van hun muts de coca zitten. Eén van de mannen deelt voortdurend de coca bladeren uit aan de andere mannen. Die pakken er een paar en doen een soort ritueel. Ze zeggen iets en gooien de blaadjes vervolgens in het water. Dan pakken ze er weer een paar en beginnen daar op te kauwen. Het is een vies gezicht en het stinkt ook, vind ik. Maar ik zit er dan ook heel dicht op vandaag. Om de 10 minuten komen er weer coca blaadjes uit het mutsje en beginnen ze opnieuw. Ze worden er rustig van. Het verbaast me niks als het hele land op coca bladeren kauwt want alles gaat hier erg rustig.

Op Huros, één van de drijvende eilanden, kunnen we er even uit. Het is ongelooflijk hoe mensen hier kunnen leven en toch zien ze er tevreden uit. De boot gaat weer terug naar Puno en het is weer zo koud dat ik me moet opwarmen met een warme douche als we terugkomen in het hostel.

Morgen door naar Copacobana! Oh ennuh, werkse voor degenen die moeten werken....

:-D

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer