Treinreis Cuzco - Puno

Zaterdag 13 januari 2007

 

Wat ik me van Australië nog kan herinneren is de reisdagen. Urenlang rijden in het veranderende landschap. Vandaag is zo´n dag. We reizen met de trein van Cuzco naar Puno in 10 uur. Stipt op tijd vertrekt de trein om 08.00 uur uit Cuzco. Het regent en het is koud (12 graden). Speciaal voor dit soort gelegenheden heb ik een dekentje meegesjouwd, maar die vergeet ik natuurlijk weer uit m´n rugzak te halen die al lang en breed verdwenen is in de bagagewagon. :-(

Bij het verlaten van Cuzco rijden we erg langzaam en de toeter van de trein gaat maar door. Wij zitten helemaal vooraan in de trein dus dat geeft nogal een lawaai. De toeter is om mensen van het spoor te jagen. We passeren b.v. een vuilnisbelt waar honden en mensen resten zoeken van alles wat nog enigszins bruikbaar is. Door de regen staan mensen als verkopen katten langs het spoor. Ze zien er ongelukkig uit, maar misschien is dat meer zelfreflectie als ik me hun situatie voorstel. Ondertussen heb ik het zo koud dat ik heb besloten om van die rare Alpaca sokken te gaan kopen. Een meisje naast me heeft ze aan en ik ben stikjaloers. ;-)

Als we de stad uit zijn kan ik eindelijk de armoede achter me laten en genieten van de bergen. Sommigen zijn zo hoog dat er nog sneeuw ligt. De eeuwig besneeuwde toppen van de Andes. Ook zie ik een ezeltje dat met zijn voorpoten aan elkaar gebonden zit en ik snap niet waarom. De gedachte om deze mensen niet meer zielig te vinden bekruipt me. Moeten ze maar aardiger zijn voor hun dieren!

Om 13.00 uur stoppen we in een heel klein plaatsje en mogen we even een luchtje scheppen. En je raadt het al.... daar staat weer een legioen Peruanen die ons Alpaca truien, armbandjes, kettingen, water, snoep en wat dies meer zij willen verkopen. Ok, het werd tijd voor iets warms, dus ik heb een trui gekocht. Van 50 naar 20 soles. Dat noem ik een deal! Omgerekend is dat € 5,00-.

14.15 uur: Are we there yet?

15.10 uur: Ok, genoeg bergen en lama´s gezien nu...

15.20 uur: Honger!!

16.30 uur: Pffff, duurt wel lang zeg...

17.00 uur: Are we there yet?!

17.10 uur: Net als ik even wegdoezel is er een groep Peruanen de coupé ingeslopen en beginnen muziek te maken. Ik schrik me rot en het eerste waar ik aan kan denken is ´Hey dat zijn die gasten uit Scheveningen!´. Voor de hagenezen onder jullie, je weet wat ik bedoel....

18:00 uur: Are we there....jaaaaaah, we zijn er!

Het enige dat ik op dit moment nodig heb is een warme douche en ik ben weer helemaal blij. Zo één waarbij ik mijn haar kan wassen, want dat lukt hier niet met die douches zonder enige vorm van druk. De straaltjes zijn amper genoeg om nat te worden, laat staan om je haar te wassen (+ conditioner!!). Maar geluk is aan mijn zijde. De douche is warm EN heeft genoeg druk. Na de douche gaan we naar een door de Lonely Planet aanbevolen restaurant. We nemen een Peruaans gerecht. Alpaca met groente en vis. Het zal je verbazen, maar ik vond het heerlijk! Bij de koffie word ik ineens wat duizelig, maar schenk er geen aandacht aan. Als we later die avond in een internetcafé zijn, wordt het erger en ik voel me niet lekker. Alsof ik op een luchtkussen loop, lopen we terug naar het hostel. In bed is het niet veel beter. Duizelig, misselijk en ik kan niet slapen. Ben werkelijk klaar wakker en draai me om de 5 minuten om. Dit zijn onder andere symptomen van hoogte-ziekte. We zitten hier op 3800 ongeveer en ik had niet verwacht dat het effect zou hebben op mij, maar het is dan toch gebeurd.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer